Η άσκηση εξωτερικής πολιτικής και η διπλωματία οφείλουν να χωρούν με αποκλειστικό γνώμονα την διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων (αφού αυτά καθοριστούν με εθνική ομοψυχία και συναίνεση) και πάντοτε σε συνάρτηση με τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις διακρατικές συμμαχίες που αναπτύσσονται στην εκάστοτε χρονική συγκυρία. Η υπογραφή του καλούμενου «Τουρκολιβυκού Συμφώνου» (συμφωνία Τουρκίας – Τρίπολης) λειτούργησε ως «επιταχυντής» και οδήγησε στην σύναψη συμφωνίας με την Αίγυπτο. Παρακολουθήσαμε τις εξελίξεις. Δεν τις προλάβαμε δυστυχώς. Ασθμαίνοντας σπεύσαμε να θεραπεύσουμε προεχόντως την απραξία και την δισταχτικότητα της εξωτερικής μας πολιτικής και διπλωματίας, επί δεκαετίες.
Leave a Reply